Po stronie użytkownika transfer plików za pomocą protokołu FTP musi być realizowany z wykorzystaniem odpowiedniego programu – klienta FTP.  W najprostszej postaci mogą to być aplikacje oferujące tekstowy interfejs (np. wbudowany w system operacyjny Windows ftp.exe instalowany automatycznie z protokołem TCP/IP, czy unixowy standardowy program ftp). W przypadku takich programów należy wykorzystywać standardowe polecenia ftp (np. dir, put, get, cd , mkdir itp.).

Po stronie użytkownika transfer plików za pomocą protokołu FTP musi być realizowany z wykorzystaniem odpowiedniego programu – klienta FTP.  W najprostszej postaci mogą to być aplikacje oferujące tekstowy interfejs (np. wbudowany w system operacyjny Windows ftp.exe instalowany automatycznie z protokołem TCP/IP, czy unixowy standardowy program ftp). W przypadku takich programów należy wykorzystywać standardowe polecenia ftp (np. dir, put, get, cd , mkdir itp.).

Niektóre programy tekstowe mogą posiadać różne rozszerzenia funkcjonalne np. program ncftp dla systemu Linux – ma wbudowaną możliwość ściągania całych katalogów, wizualizację postępu ściągania plików, ściąganie w tle itp.

Inny typ programu to klient graficzny,  w którym praca wygląda tak jak praca z typowymi programami oferującymi graficzny interfejs użytkownika np. WS-FTP (rys. 6-3),  CuteFTP, FTP Explorer.

Klientem ftp mogą być także przeglądarki WWW oraz inne programy posiadające wbudowany mechanizm obsługi FTP – np. Windows Commander. W przypadku zainstalowania  przeglądarki Internet Explorer w wersji 5.0 lub wyższej, korzystanie z klienta FTP jest analogiczne do operacji plikowych w przypadku lokalnych zasobów. Ważne jest, aby przy podawaniu adresu serwera podawać prefiks ftp:// np. ftp://trex.wsi.edu.pl. Można także łączyć się z wykorzystaniem konta konkretnego użytkownika na serwerze FTP podając adres url w formie np.: ftp://robert@trex.wsi.edu.pl.