Klasy adresów IP

         Adresy IP podzielono na klasy, które są przystosowane do obsługi sieci dużych, średnich i małych. W adresie IP pewna liczba bitów określa identyfikator sieci, a pozostałe bity - identyfikator hosta w tej sieci. Różnica między klasami tkwi w liczbie bitów przydzielonych adresowi sieci i adresowi hosta. Wyróżnia się pięć klas adresów IP (rys. 2-4). Poszczególne klasy adresów charakteryzują się różnymi liczbami obsługiwanych sieci i hostów.

         Adresy klasy A przeznaczono do obsługi sieci bardzo dużych. Przeznaczone są one do dyspozycji władz państw. Niektóre duże firmy w przeszłości także otrzymały ten typ adresu. Dopuszczalny zakres adresów tej klasy to 1.0.0.0 – 126.0.0.0.. Adresy klasy B przeznaczono dla sieci dużych i średnich. Ich numery mięszczą się w zakresie 128.1.0.0 – 191.254.0.0. Do obsługi dużej ilości małych sieci przeznaczono adresy klasy C. Ich dopuszczalny zakres wynosi 192.0.1.0 – 223.255.254.0.

Adresy klasy D wykorzystywane są do transmisji grupowej (multicast), natomiast eksperymentalna klasa E jest zarezerwowana do celów badawczych.

Rysunek 2-4. Klasy adresów IP (IPV4)

Przy administracji i planowaniu sieci istnieje czasami potrzeba podzielenia szczególnie dużych sieci na mniejsze segmenty określane podsieciami. W takich przypadkach z identyfikatora hosta zostaje wyodrębniona określona liczba bitów oznaczająca numer podsieci (rysunek 2-5). Umożliwia to bardziej elastyczne i efektywne adresowanie. Gdyby np. firma posiadająca kilka komputerów, podłączona do Internetu otrzymywałaby pełną pulę adresów w ramach adresu klasy C, okazało by się że ponad 200 adresów IP w tej sieci byłoby niewykorzystanych. Dlatego w takich przypadkach zwykle otrzymuje się tylko pewną podsieć w ramach adresu klasy A, B lub C, którym administruje dostawca internetu.

Rysunek 2-5. (IPV4) wykorzystujący określenie numeru podsieci
(liczba bitów id podsieci może być różna zależnie od konkretnej sieci)